Νεάπολη,-οικ Μελιδόνι,  Αηδονοχώρι-οικ Καλλιστράτη, Αξιόκαστρο-οικ.Κλήμα, Αλιάκμονας,  Ασπρούλα-οικ.Κρυονέρι,  Βελανιδιά-οικ.Στέρνα,  Δρυόβουνο,  Λευκοθέα,  Μεσόλογγος, Μολόχα,   Πεπονιά,  Περιστέρα, Πλατανιά, Πολύλακκος, Πυλωρί,  Σήμαντρο, Σκαλοχώρι,  Τραπεζίτσα-οικ.Πανάρετη, Χειμερινό, Χορηγός

Αηδονοχώρι

Ονομαζόταν » Χαϊδαροχώρ», δηλαδή το χωριό του Χαϊδάρ, που ήταν και ο μεγαλοτσιφλικάς της περιοχής. Το χειμώνα κατοικείται από 51 άτομα, που φτάνουν τους 90 το καλοκαίρι. Περίπου 30 άτομα έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό, κυρίως στην Αμερική, Αυστραλία και Καναδά.
Αηδονοχώρι-Οικ. Καλλιστράτι

Ο οικισμός ιδρύθηκε το 1800 από κατοίκους της Ηπείρου ή και της Στερεάς Ελλάδας και από τότε διατηρεί το όνομα Καλλιστράτι. Κατοικείται από 15 κατοίκους το χειμώνα και 80 το καλοκαίρι, ενώ υπάρχουν και αρκετοί μετανάστες. Στον οικισμό, από το 1998, υπάρχει μουσείο με εκκλησιαστικά κειμήλια από τον 17ο και 18ο αιώνα

Ασπρούλα

Η παλιότερη ονομασία ήταν «Βελίστι», από τον παραπόταμο Βέλος. Η νέα ονομασία προήλθε από το άσπρο χρώμα των εδαφών και τα άσπρα σπίτια. Ιδρύθηκε επί τουρκοκρατίας, όμως από το 1922 κατοικείται από μετανάστες του Πόντου. Έχει 110 μόνιμους κατοίκους και φτάνουν τους 150 κατά τη θερινή περίοδο.

Δρυόβουνο

Το Δρυόβουνο έφερε την ονομασία «Ντριάνοβο» ή «Ντράνοβο», που σήμαινε Κρανοχώρι, από το λατινικό «ντριν» που σημαίνει κράνο. Βρίσκεται σε υψόμετρο 820 μ. και έχει 567 κατοίκους το καλοκαίρι ενώ το χειμώνα διαμένουν περίπου 300 άτομα.

Λευκοθέα

Παλιότερα ονομαζόταν «Χουτούρι». Ο οικισμός δημιουργήθηκε από μετανάστες της Ηπείρου την εποχή της τουρκοκρατίας, περίπου το 1680. Τη χειμερινή περίοδο κατοικείται από 35 άτομα, ενώ το καλοκαίρι από 85. Ένας μεγάλος αριθμός – 100 άτομα – έχει μεταναστεύσει στις χώρες: Αμερική, Αυστραλία, Αφρική, Βραζιλία και Γερμανία.

Μολόχα

Ιδρύθηκε το 1924 από τους πρόσφυγες του Πόντου. Η παλιότερη ονομασία του οικισμού είναι » Κινοστή». Έχει 200 μόνιμους κατοίκους, που το καλοκαίρι ανέρχονται στους 250. Τουλάχιστον 350 άτομα έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό, κυρίως στην Αυστραλία και Γερμανία.

Πολύλακκος

Ο Πολύλακκος ιδρύθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα και έφερε την ονομασία «Κίναμη». Η ετοιμολογία είναι συνδυασμός των λέξεων «εκεί ναμ’ «. Για μερικούς το «ναμ'» προέρχεται από την τουρκική λέξη «ανάμι», που σημαίνει «κακό», γιατί εκεί είχε γίνει σφαγή από τους Τούρκους, ενώ για άλλους το «ναμ», που σημαίνει «νερό» στα τουρκικά, υποδηλώνει την ύπαρξη των πηγών που υπάρχουν στην περιοχή.

Σήμερα κατοικείται από 25 οικογένειες το χειμώνα, ενώ κατά τη θερινή περίοδο φτάνουν τις 35. Περίπου 35 άτομα έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό, κυρίως Αμερική, Σουηδία και Γερμανία, υπάρχουν όμως και εσωτερικοί μετανάστες.

Πλατανιά

Ονομαζόταν παλιότερα «Μπουμπούστι», δηλαδή λουλούδι, γιατί στα χρόνια του Μ. Αλέξανδρου ήταν το θέρετρο Μακεδόνων Βασιλιάδων. Ιδρύθηκε το 1922 από πρόσφυγες του Πόντου. Σήμερα κατοικείται από 80 άτομα και φτάνουν τα 150 το καλοκαίρι. Περίπου 300 άτομα είναι μετανάστες στην Αμερική, Αυστραλία και Γερμανία. Στην πλατεία του χωριού βρίσκεται αιωνόβιος πλάτανος, του οποίου η ηλικία δεν έχει εξακριβωθεί, όμως οι κάτοικοι λένε πως είναι τουλάχιστον 500 χρονών.

Πυλωρί

Ο οικισμός αρχικά κατοικούνταν από μουσουλμάνους, όμως από το 1923 και μετά, από πρόσφυγες του Πόντου και έχει διατηρήσει την παλιά του ονομασία. Οι κάτοικοί του αριθμούν τους 50 το χειμώνα και τους 120 το καλοκαίρι, ενώ είναι μεγάλος ο αριθμός των μεταναστών (80 άτομα).

Σήμαντρο

Η παλαιότερη ονομασία του Σήμαντρου ήταν » Λαμπάνοβο». Ιδρύθηκε το 1922 από τους πρόσφυγες του Πόντου. Σήμερα ο πληθυσμός του φτάνει τα 40 άτομα το χειμώνα και αυξάνεται ελάχιστα το καλοκαίρι. Οι μετανάστες βρίσκονται κυρίως στη Γερμανία, Αμερική και Αυστραλία.

Τραπεζίτσα

Η ίδρυση του οικισμού χρονολογείται από το 1600, όμως υπήρχε και παλαιότερος οικισμός με το ίδιο όνομα σε άλλη τοποθεσία. Διαμένουν σε αυτόν 200 κάτοικοι το χειμώνα και 300 το καλοκαίρι. Οι μετανάστες (70 άτομα) είναι κυρίως στην Αμερική, Αυστραλία, Γερμανία και Σουηδία.

Χορηγός

Δεν είναι ακριβώς γνωστό πότε ιδρύθηκε, πάντως οι μαρτυρίες λένε πως ήταν πριν το 1900 επί Τουρκοκρατίας και οι πρώτοι κάτοικοι προήλθαν από τα Χάσια. Παλιότερα ονομαζόταν » Χοριβώ». Η ονομασία αυτή δόθηκε όταν ο μπέης της περιοχής έδωσε χάρη σε έναν κατάδικο, επειδή ήταν άριστος χορευτής.

Το παλιό Δημοτικό Σχολείο που υπάρχει χρησιμοποιείται ως λαογραφικό μουσείο, όπου φιλοξενεί παραδοσιακές γυναικείες στολές (στόφες), αργαλειούς, κάρα και αλέτρια. Κατοικείται από 130 άτομα, που το καλοκαίρι φτάνουν τα 220. Οι μετανάστες του εξωτερικού είναι λιγοστοί, όμως ισάριθμοι με τους μόνιμους κατοίκους είναι και αυτοί που διαμένουν μόνιμα στη Θεσσαλονίκη.